Nasza miłość

 O miłości - nigdy dość. Myślę, że każdy chce ją przeżyć i to na swój sposób. Oto moje wariacje słowne...

Nasza miłość jest piękna

jak futro bobra czy pióra kolibra

z trzepoczącym sercem zwinnie

szybuje w górę

nasza miłość czasem potrafi też

być brzydka i zła jak pokrzywa

Nasza miłość z rosą

czułą jest mimozą

pięknie wzrasta

dawką łez zraszana

Nasza miłość dość odważną

w chwilach wyznań dość przepastną

w chwilach prób - milczącą strefą

czasem jeszcze słowa wracają echem

Nasza miłość jest też, niestety płochliwą

czasem gra pięknym horałem, a czasem

złośliwie nonsensownym banałem

zdarza się, że topnieje jak wosk, 

a czasem twardnieje jak krzemień

                                                             darmowe zdjęcia pixaby

                                                               pixaby darmowe zdjęcia

Antoni Słonimski

 

Antoni Słonimski

 Na wolną chwilę proponuję fr. z książki Jerzego Kwiatkowskiego pt. Felietony poetyckie:

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/Antoni_Slonimski_Polish_writer.jpg/158px-Antoni_Slonimski_Polish_writer.jpg

... Był najlepszym polskim felietonistą swojego czasu. Może najlepszym w ogóle? Za mały dystans dzieli nas jeszcze od jego felietonistyki, by móc ocenić ja w pełni. Ale przecież taką lekkością i ostrością pióra, tak znakomitym poczuciem komizmu nie rozporządzał nawet Bolesław Prus.
    Dowcip Słonimskiego. Poważne nasze czasy, poważni krytycy, jak gdyby zapominają o nim, uważając zapewne, że rozumie się on sam przez się. A to temat do osobnej rozprawy. Jakże przy tym zróżnicowany. To Słonimski przecież -  razem z Tuwimem - wprowadził do polskiej literatury nie istniejący w niej bodaj od czasów sowizdrzalskich - komizm nonsensu. To on był mistrzem Mrożka - tego od "Postępowca". Ale ów nurt to jedynie epizod w twórczości autora Moich walk nad Bzdurą. Bo centrum komizmu było tu inne: roztaczało się między niezawodną humorystyczną anegdotą a ostrym dowcipem polemicznym, ośmieszającym przeciwnika. Słonimski sąsiadował pod tym względem z Boyem. I chyba poza nim jednym nie miał godnego sobie rywala.
     Taki był awers złotego medalu pisarstwa Antoniego Słonimskiego. 9 Istotnie awers, bo felietonista dawał przede wszystkim wyraz swoim awersjom... Wobec takich zjawisk jak faszyzm, totalitaryzm, militaryzm. Także - dodajmy, by prawdzie stało się zadość - sztuka nowatorska, której zresztą, malarstwa mianowicie, potrafił również niegdyś z wielkim ferworem bronić.)
     Rewers - stanowiła poezja. Tu ten bezpardonowy satyryk i polemista - bywał łagodny, czuły, sentymentalny i nieśmiały, Z jakąż delikatnością potrafił pisać o pierwszej sztubackiej miłości. Przypomnijmy Żal czy YT OT...
   Słonimski - poeta nie przejmował się nigdy tym, że cos "już było", ani tym, że "tak się teraz nie pisze". Zapewne, W młodości bywał także nowatorem, unowocześniał rymy, wprowadzał pewne elementy poetyk: ekspresjonistycznej czy futurystycznej do swoich wierszy. Ale były to nowatorstwa umiarkowane i ich okres trwał krótko. Główne jego powinowactwa, to parnasizm, romantyzm, Heine, Verlaine...

wierzby płaczące- siostry moje

 

Wierzby płaczące

Wierzby płaczące
nad stawami rosnące
wierzby rosochate
przy rowach,
polnych drogach
swe ramiona
rozpościeracie
wierzby płaczące 
siostry moje,
ramiona w 
wodzie zanurzacie
jakże mi z wami
czasem po drodze
Patrzę na was
i myślę sobie; 
nad czym tak płaczecie ?
nad kruchością życia ? 
przewrotnością losu?,
a może  ?
lepszego żywota
ludziom życzycie?

ttps://pixabay.com/pl/photos/charakter-krajobraz-trawa-jezioro-3316730/

wszystko ma swój czas...

 Wszystko ma swój czas

„Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem:
Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,
czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania,
czas płaczu i czas śmiechu, czas zawodzenia i czas pląsów,
czas rzucania kamieni i czas ich zbierania, czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,
czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania,
czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia,
czas miłowania i czas nienawiści, czas wojny i czas pokoju.
Cóż przyjdzie pracującemu z trudu, jaki sobie zadaje?
Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi, by się nią trudzili.
Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie, dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata, tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.
Poznałem, że dla niego nic lepszego, niż cieszyć się i o to dbać, by szczęścia zaznać w swym życiu.
Bo też, że człowiek je i pije, i cieszy się szczęściem przy całym swym trudzie – to wszystko dar Boży.
Poznałem, że wszystko, co czyni Bóg, na wieki będzie trwało: do tego nic dodać nie można ani od tego coś odjąć. A Bóg tak działa, by się Go ludzie bali.
To, co jest, już było, a to, co ma być kiedyś, już jest; Bóg przywraca to, co przeminęło.” (Koh 3)

                                                            zdjęcie AR

zawsze mam tę niezawodną nadzieję

Codziennie wita mnie nowy dzień

stary przeminął, usunął się w cień

raduję się kiedy zasypiam piękną zorzą  

z nadzieją, że rankiem oczy się otworzą

popatrzę na natury piękno

z wiarą, że marzenia zenitu sięgną

zawsze mam tę niezawodną nadzieję

wiem, że co dzień zmierzcha i dnieje

proza z poezją się splata

deszcz ze słońcem dni przeplata

po burzy wychodzi tęcza

po łzach promyki radości gorące

tak mijają lata, tak piszą się losy świata

człowiek pracował na taki los latami

 

Świat stanął na krawędzi

 niech nas nie rozdyma PYCHA, nauczmy się POKORY , zróbmy sobie czasem spacer sumienia, niech nas nie rozdyma pycha, nauczmy się pokory, rozsądku, nic nam nie jest dane na wieczność. Zadbajmy o to, co dał nam LOS. Tak szybko można wszystko stracić.

nasz egoizm czasem nie zna granic; czasem stać nas tylko na różne zrywy; systematyka nuży...

Świat stanął na krawędzi

wokół chaos, zerwane więzi

ludzkość uśpiona, zaślepiona

przyszłość - niestety źle wróżona

człowiek pracował 

na taki los latami

ludzie dla siebie nie ludźmi, 

a często wilkami

człowiek, już nie w pełni człowiekiem

zamiast mądrzeć, to bywa, że głupieje z wiekiem

jak dzika bestia, tylko bierz i bierz

innym odbieraj, bo ty jesteś 

jak zwierz

ty musisz mieć, tobie się należy

ależ ty masz butę, aż ciężko w to uwierzyć

urodziłeś się taki niewinny i czysty

popatrz jaki jesteś teraz: pusty, a tak puszysty

nadęty jak wydmuszka, 

głuchy jak pień

człowieku, 

jeśli chcesz być człowiekiem, 

to się zmień!

                             

niszczymy człowiek człowieka

                          POSZUKIWANIA

Zżerani nienawiścią
Karmieni frazesami
Spalani zazdrością
Namiętnością zniewoleni
Karmimy swoje żądze
Hodujemy
E G O                                  
egoistyczne
Niszczymy
człowiek-człowieka
Mieszamy
Litość z uciechą
Nie sprawia nam trudności
korekta błędów
c u d z y c h
Rozgrzeszamy siebie
Potępienie cedując na innych
Czy się zmieniamy?
Czasem
przypominamy sobie,
że  DEKALOG
mamy

https://pixabay.com/pl/g%C3%B3ry-lodge-jezioro-staw-wody-863460/

człowiek - pływak pławi się...

 Konik Morski

Pławikonik                                                              Człowiek pływak

Morski konik                                                           pławi się

pławi się w morzu                                                   w odmęcie życia

barwę ciała ma przepiękną                                    i nie zawsze

Wabi oko ludzkie                                                   innych zachwyca

Pędzi                                                                     Sen z jego powiek

życie wesolutkie                                                    Spędza szara codzienność

i marzy mu się

choć na chwilę

                                                    - życia odmienność.

                                                       zdjęcie:   Alicja Rupińska

                                                          zdjęcie: Alicja Rupińska

Intro III części Koncertu G Dur Za oknem.

spacer

A może nad morze...